De Banken doen hun werk niet meer. Lang geleden, op de lagere school heeft de Meester mij uitgelegd wat een bank doet. Wij gewone mensen hebben spaarcentjes, maar kunnen daar maar weinig mee aanvangen tenzij oppotten, daarom geven wij die aan de bank die al die centjes in een grote portefeuille steekt en daarmee bedrijven aan kapitaal helpt. En in ruil is die bank heel vriendelijk voor ons en betaalt ons ieder jaar een fikse stuiver rente. Maar zoals gezegd, dat is lang geleden. Net als iedereen kreeg ik in januari de afrekening van mijn zichtrekening: opbrengst: 4,68 Euro. Kosten: 49,14 Euro. En ik ben nooit onder nul geweest.

Meewarige blikken

Ik betaal dus zo’n 45 Euro aan de bank om mijn geld bij hen te mogen plaatsen, en, maar dat zeggen ze er niet bij, omdat ik hun werk niet wil doen, want die kosten gaan vooral om overschrijvingen die ik nog altijd op papier doe. Ik weiger op mijn kosten, met mijn computer, mijn printer en mijn inkt overschrijvingen te maken of rekeningsstanden af te printen en daar mijn tijd in te steken. Dat is hun werk. Daarmee houden ze hun bedienden aan het werk. Maar die bedienden sturen mij om de zoveel tijd een brief met de vraag of ik geen computeropleiding wil voor internetbankieren. Nein, danke. En daarom bekijken ze me meewarig als ik het kantoor binnenstap en nog maar eens een overschrijvingsformulier in hun bus gooi. ‘Die gepensioneerde kan nog altijd niet overweg met een computer’. Ik laat ze denken.

Te veel en slechte risico’s

En ik heb vorig jaar niet alleen die 45 euro betaald, maar ook, samen met u, hoeveel miljard was het weer, om onze bank te redden. Ze hadden te veel en slechte risico’s genomen. En bankiers mogen dat blijkbaar want zij zijn geen ondernemers. Als twee jonge gasten een nieuw restaurant beginnen in mijn straat, een hele investering in geld en werk, dan nemen zij risico en als het ze niet lukt dan dragen zij het risico, maar voor banken geldt dat niet. En dankzij die staatssteun hebben ze zelfs weer massa’s winst gemaakt. En daarop hebben KBC of Dexia nul euro belasting betaald. Daar doen ze niets onwettigs mee. Er zijn namelijk zes aparte wetten voor belastingaftrek die enkel voor bedrijven tellen, niet voor u en mij. En dan heb je die bonussen. In hun beheerraden.

Vrijkaarten

Nu zit ik zelf in een raad van bestuur, maar dan wel van een cultuurhuis en daar krijg je geen bonussen, zelfs geen zitpenningen. Hoogstens, als een vergadering wat uitloopt een broodje. Meestal dan nog zo’n modieus iets met, wat er ook verder moge opliggen altijd, altijd zongedroogde tomaten. Ik kan geen zongedroogde tomaten meer zien. En ja, je krijgt ook vrijkaarten. Dat is dan betaling in natura. Waarom doen bedrijven ook niet aan betaling in natura? Neem nu, onze vroegere vakbondsman Jean-Luc Dehaene. Bij Inbev kreeg hij 2,7 miljoen Euro aandelenopties. Laten we dat eens omzetten in natura. Dat zijn 193.000 bakken Stella. En als je die allemaal achter elkaar zet kom je aan een rij die 85 km lang is. Net de afstand van zijn stoep in Vilvoorde tot het stadion van Club Brugge. Dat zou mooi zijn voor Jean-Luc, nooit meer dorst op weg naar een match.

Op mijn manier

Ook de politici doen hun werk niet. Of toch een deel van hen, want we hebben nog altijd geen regering. Ik ben de tel van de dagen kwijt. En wat helpt? Betogen? Kamperen voor Wetstraat 16? Of doen zoals de Walen die op bevel van Benoit Poelvoorde hun baard laten groeien, zoals de flaminganten? Ik doe het op mijn manier. Ik ga in staking. Als zij hun werk niet doen. Ik ook niet. Zolang we geen regering hebben die België niet ontmantelt, maar hervormt, en sommige politici hun werk dus niet doen, staak ik. Zolang bonussen niet in natura worden uitbetaald schrijf ik geen teksten meer op deze blog. In de Arabische wereld lanceert al wie revolteert jasmijn-revoluties, wel dit is mijn allerindividueelste Brusselse pissebloem-revolutie.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u zich houdt aan de regels voor deelname aan onze discussieforms; lees ze dus - mod