Sporen naar Nederland is altijd een beetje reizen, meer nog avontuurlijk reizen. Ik doe het geregeld. Een van mijn dochters woont al jaren in Amsterdam en ze heeft mij nu voor de tweede maal bompa gemaakt. Die kleinkinderen moeten toch af en toe hun bompa zien. Nu zijn de Nederlandse Spoorwegen nog onbetrouwbaarder dan de Belgische. Daar gaat het niet alleen om vertragingen. Zo heeft mijn Hollandse trein eens een vol uur vast gezeten 500 meter voor het station Roosendaal.

Slechte herinneringen

En aan dat station heb ik slechte jeugdherinneringen. Je moet weten, ik ben de zoon en de kleinzoon van een spoorman. Dus als ik kanker over de spoorwegen, dan kan ik vergelijken met vroeger. Als spoorlegger kreeg mijn vader gratis kaartjes. Toen ik zo’n jaar of zes was besliste mijn moeder dat ik dringend de bloembollenvelden van Holland moest gaan bewonderen. Ik, die toen nog niet verder dan de watervallen van Coo was gespoord. ‘Maar ge moe nie ongerust zijn, zei ze, ze spreken daar dezelfde taal als wij.’ Tot we in Roosendaal kwamen. Iedereen moest uit de trein voor douanecontrole. Toen bestonden er nog grenzen. En van wat die Nederlandse douaniers vertelden verstond ik dus niets, niks en toch waren het ook Brabanders.

En nu laatst, op nog geen honderd meter van Amsterdam-Centraal stopt de trein. Een vriendelijke conducteur roept iets om. Wij zullen even moeten wachten. Er staan een paar treinen defect in het station en enkele wissels zijn onklaar. Er is voorlopig voor ons geen platform vrij. Na twintig minuten was het opgelost. Normaal duurt zo’n rit 2 uur veertig, nu dus drie uur. Op die tijd reis je, voor minder geld trouwens, met het vliegtuig van Brussel naar Tanger.

Geen Hollandermoppen

Ik hoor u al zeggen, tja , die Hollanders. Maar daar doe ik niet aan mee. Voor mij geen Hollandermoppen en geen venijnige opmerkingen over Nederlanders. Een typische uiting van ‘Vlaamse xenofobie’. En weet je waarom? Omdat wij denken dat wij dezelfde taal spreken, en daaruit concluderen dat zij in alles hetzelfde horen te doen als wij Belgen. Maar dat klopt niet. En dat geeft frustratie. Niet alleen praten we anders – kijk maar naar de ondertitelde programma’s op onze zenders- maar wij schrijven zelfs anders. Als ik een tekst inlever voor een Nederlands blad, dan wordt mijn taal ‘opgehollandst’.

En dat irriteert ons. We verwachten eigenlijk van hen dat ze zijn zoals wij. En we zijn nu eenmaal anders. Gescheiden door ons beider Nederlandse taal.

Mijn ‘Hollandse’ kleinkinderen staat nog wat te wachten telkens als ze naar het zuiden afzakken. Gelukkig is dat niet naar Antwerpen, maar naar Brussel. Daar vallen Hollanders minder op. Het zijn daar allochtonen als een ander.

Brussel bij Nederland!

Dat laatste vind ik eigenlijk jammer, want ik heb een droom. Als België ooit zou worden gesplitst, dan stel ik voor om Brussel bij Nederland te voegen.

Uit louter opportunisme is het een goede keus voor Holland. Zo kunnen wij samen, de haven van Brussel en die van Rotterdam, die van Antwerpen omsingelen. Niet de Westerschelde zal dan worden uitgediept, maar het kanaal Brussel-Willebroek. Dat kanaal was eertijds een glorieus idee van Keizer Karel die toen vanuit Brussel, onze gezamenlijke hoofdstad, niet alleen België en Nederland bestuurde, maar ook Duitsland en Spanje en Latijns-Amerika en de voornaamste steden van Noord-Afrika.

En Nederland heeft een koningshuis van Franse origine, uit Orange. Daar kan het FDF toch geen bezwaar tegen hebben.

En de stad Brussel gebruikt nu, naast Nederlands en Frans, ook al het Engels als taal naar het publiek. Taalproblemen kan dat niet opleveren.

Geen nieuwe helden

En bij die versmelting van Brussel met Nederland moeten we ook geen nieuwe nationale helden uitvinden. Willem van Oranje heeft al zijn standbeeld op de Zavel, naast Belgische helden als Egmont en Hoorn en Vesalius. Meer nog, de schrijver van het Nederlandse volkslied was een geboren en getogen Brusselaar, Marnix van St Aldegonde. Zijn huis staat nog altijd in de Hoogstraat. Er is enkel een nis in de gevel gemaakt om er zijn beeld in te plaatsen. Het Wilhelmus moet alleen nog vertaald worden. Dat kan geen probleem op leveren, trouwens wij Brusselaars beperken onze volksliederen tot mee neuriën, en als we er een tekst op zingen, is dat meestal een scabreuze versie, zoals die van de Brabanconne (O Vaderland onze ezel kan niet schijten, zijn gat is toe geplakt met wit en zwart papier…).

En onze nieuwe nationale wapenspreuk? Die van Nederland, die is toch al in het Frans, Je Maintiendrai.

En ik heb Nederlandse voorlopers. Twee van de beste Hollandse schrijvers kwamen naar Brussel om hun ding te doen: Multatuli en Willem Frederik Hermans.

De annexatie van Leuven

En…Ik vrees alleen dat sommige Vlaams -Nationalisten dan toch Brussel niet zullen willen loslaten, alleen maar om de Hollanders te koeioneren, of erger nog, dat Groot-Nederlanders als Louis Tobback dan ook de annexatie van Leuven zullen eisen, om daar de nieuwe hoofdstad van te maken.

Ik begrijp nu waarom de politici niet uit die grondwettelijke knoop geraken. Zelfs de meest logische oplossing, is niet meer mogelijk. Brussel weer hoofdstad van Nederland, zoals in 1815.

Gauche caviar

Als troost ben ik maar een cocktail gaan drinken in den Amigo, vroeger een gevangenis gerund door de familie De Vrunt en door de Spanjaarden indertijd fout vertaald als Amigo, nu het poepchicste hotel van Brussel. Black Truffle Goose. Kost het dagloon van een werkman. Maar ik had een gratis degustatiebon, gekregen van mijn schoonzus die bazin is van een vrouwenblad. En vrouwenbladen zijn als Playboy. Iedereen leest het alleen maar voor de foto’s en de advertenties,waaronder in dit geval deze voor de cocktail. Gauche caviar. Maar iedereen is omkoopbaar. Ik met drank.

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus - mod